Rozmaitości teologiczne

[Wizyta w Holandii. 12 maja - Utrecht. Spotkanie z księżmi i zaangażowanymi w pracę duszpasterską]

Mówiąc o parafiach, nie powinniśmy zapomnieć o wymienieniu różnych ugrupowań występujących pod nazwą "wspólnoty podstawowe". Wspólnoty te wnoszą wydatnie pozytywne wartości, gdy ich członkowie starają się realizować Ewangelię w życiu codziennym w sposób prosty i szczery. Niebezpieczeństwem zagrażającym jednak tym nowym formom wspólnotowym jest fakt, że czasem uważają się one ze jedyny sposób istnienia Kościoła. Ich członkom grozi zamknięcie się w małych grupkach i oddalenie od tego, co nazywają "Kościołem instytucjonalnym".

Do proboszcza, biskupa i wszystkich zainteresowanych rozwojem parafii należy otwarcie się na pozytywne wartości tych wspólnot; muszą oni wykorzystać je dla parafii. Lecz musi też być całkowicie jasne, że owe wspólnoty podstawowe nie mogą występować jako pewna odmiana parafii. Obowiązkiem ich członków, jak wszystkich chrześcijan, jest gotowość do służby parafii i diecezji; muszą łączyć się z ogółem parafii i diecezji. Tylko na tej drodze doświadczenia i przekonania owych wspólnot będą mogły osiągnąć pełną wartość. Decydującym dla życia parafii i diecezji, drodzy bracia i siostry, jest to, aby poszczególni wierni, jak również stowarzyszenia i ruchy, zgodnie postępowały w myśl zamierzeń powziętych przez biskupa, wspólnie z Radą Kapłańską i Radą Duszpasterską, dla całej diecezji. Tylko pod tym warunkiem może rozwijać się skutecznie działalność w odniesieniu do otaczającej tkanki społecznej, pobudzając ją w duchu chrześcijańskim i orientując ku Bogu, najwyższemu Celowi historii. s.8

Jan Paweł II: Parafia wspólnotą wiary, nadziei i miłości. „L'Osservatore Romano” R. 6: 1985 nr nadzw. I (68) s. 7-8.