Rozmaitości teologiczne

PRD [Parafialna Rada Duszpasterska] ma być organizmem zdolnym do odnowy oblicza parafii, do przekształcenia jej od wewnątrz, do tworzenia nowej świadomości eklezjalnej, nowego bardziej osobowego i opartego na głębszym przekonaniu typu przynależności do Kościoła i identyfikacji z nim jako wspólnotą Ludu Bożego Nowego Testamentu. PRD powołana do życia po odpowiednim przygotowaniu ludzi może przyczynić się do przemiany parafii w autentyczną wspólnotę. s.278-279

Z kolei laicy wychowani w postawie biernej czują prawie instynktownie niechęć do form działania, które nie akceptowałyby ich całej aktywności pastoralnej. Niechętnie odnoszą się do roli partnerów akceptujących tylko to, co zostało ustanowione z góry. Czują też nieraz, że ich trudności nie są rozumiane i widzą różnicę między sobą i duchownymi w sposobie stawiania czoła konkretnym problemom. W tym świetle rozumiemy dlaczego laicy nieufnie przyjmują zaproszenie do odpowiedzialnego uczestnictwa w kierowaniu wspólnotą parafialną. s.279-280

Kościół nie może spóźniać się z odpowiedzią na te tendencje naszych czasów i powinien zadbać o dojrzałą jej realizację na polu religijnym. Miejscem, gdzie chrześcijanin spełnia to zadania jest parafia ze wszystkimi strukturami, w tym także PRD. Odpowiedzialność jest warunkiem przyjęcia określonych zadań duszpasterskich, które różnią się w zależności od funkcji czy roli spełnianej przez urząd i charyzmaty. Każdy parafianin wraz z wybranymi członkami czuje się współodpowiedzialny i uczestniczy w życiu wspólnoty przez propozycje, wskazówki, radę i krytykę, które pochodząc ze środowiska i docierając do członków PRD mogą przyczynić się do lepszego skoordynowania prac PRD. s. 285

Jest to rada składająca się raczej z dużej liczby członków, aby utrzymać więź i powiązania ze wszystkimi parafianami. Poszukuje ona sposobów: jak zorganizować duszpasterstwo nie nad parafianami, ale z parafianami. s. 285

R. Kamiński: Powołanie i funkcjonalność Parafialnej Rady Duszpasterskiej. „Ateneum Kapłańskie” T. 88: 1977 nr 412 s. 278-293.