Jan Krucina: Odpowiedź Kościoła na apel cywilizacji technicznej
Wobec mechanizmu tzw. systemów wtórnych, form zinstytucjonalizowanych, które swymi przegrodami utrudniają komunikację duchową między człowiekiem a człowiekiem, w nadprzyrodzoności, w religijnych wymiarach parafii musimy budować duchowe przystanie, ojcowizny swojskości. Cywilizacja techniczna potrzebuje mnóstwa zażyłych wspólnot, które osłoniłoby jednostkę przed zaborczością samotnego tłumu. s.239
Należy więc szukać owych wspólnot, stanowiących duchowe zaplecze dla ludzkiej osobowości. Otóż wspólnota parafialna winna szczególnie we współczesnych czasach ruchliwości i anonimowości otwierać dojście do współżycia z bliźnimi i ofiarować wiernym poczucie swojszczyzny, stwarzać przeżycia duchowej oazy, oczywiście bez niepotrzebnych ekstrawagancji. Wymaga to posługi z naszej strony - posługi poprzez kontakty i odwiedziny. Wymaga to wielorakiej sieci grupowej w obrębie parafii. W tych ożywionych przestrzeniach musi znaleźć się miejsce na osobistą bliskość i zażyłość między ludźmi, a w razie potrzeby również na odpowiedni dystans. Nadarzają się uroczystości parafialne, święta, kiedy poza albo obok nabożeństw wierni spotykają się wokół parafii w zażyłym, przyjacielskim kole. Przede wszystkim jednak musimy umieć upatrywać w liturgii niedzielnej duchowe centrum nadprzyrodzonego zespolenia. s.238-239
W cywilizacji technicznej wielu ludzi żyje w sytuacji ustawicznego katechumenatu. Jej okoliczności dyktują konieczność ciągłego budzenia wiary. Nie zawsze można bowiem nawet u chrześcijan zakładać osobiste przeświadczenie wiary. Bez fundamentu wiary wiszą wszystkie wysiłki duszpasterskie w powietrzu. s.240
J. Krucina: Odpowiedź Kościoła na apel cywilizacji technicznej. W: Jakość życia. Człowiek wobec cywilizacji technicznej. Red. J. Krucina. Wrocław 1977 s. 233-246.
