Parafia tworzyła dzięki przeżywającej kategorii zamieszkania niemal w całości świat zamknięty, samowystarczalny, zabarwiony prawie jednolitymi zapatrywaniami, scementowany więzami bliskości, znajomości - podobnie jak w rodzinie, w grupie sąsiedzkiej lub koleżeńskiej. Przeważały w tym świecie parafialnym ustalone wzory postępowania, uznane wartości moralne, które mało kto ważył się kwestionować publicznie. s.39
W każdym przełomie mieści się zarazem możliwość lub zapowiedź podniesienia się na nowy, być może, wyższy poziom. Jeśli chodzi o parafię - wyjście z impasu polega na gorącym ożywieniu jej podstawowych funkcji. Inaczej mówiąc - złożone w ośrodku parafialnym zadania i wartości nadprzyrodzone muszą być przyswajane i aktualizowane przy pomocy na nowo obmyślanych czynności duszpasterskich. Nie boimy się mówić o impasie, gdyż parafia nie jest celem Kościoła. Nie jest celem samym w sobie. Stanowi tylko środek, formę, dzięki której Kościół spełniając swoje funkcje, staje się w jej obrębie rzeczywistością uchwytną. Parafia jest jednakowoż środkiem wypróbowanym. s.41
J. Krucina: Podstawowe funkcje parafii. W: Dei Virtus. Kardynałowi Bolesławowi Kominkowi w hołdzie. Red. J. Krucina. Wrocław 1974 s. 31-43.