Rozmaitości teologiczne

Model ten [odnowy parafii jako wspólnoty wspólnot] zawiera w sobie pewną pokusę, która polega na tym, że możemy próbować zrealizować ten model na drodze organizacji życia parafialnego. […] To jest organizacja, wieczna pokusa, która nam grozi, gdy chcemy budować Kościół za pomocą informacji i organizacji. W ten sposób działa się na płaszczyźnie naturalnej, w społecznościach naturalnych, politycznych czy innych, operuje się informacją, nazywa się to propagandą i operuje się organizacją albo administracją. I my próbujemy organizować w ten sposób życie parafii, życie Kościoła. Jest to wielkie nieporozumienie, dlatego że Kościół chociaż ma swoje struktury organizacyjne, chociaż musi się posługiwać także informacją, jednak jest wspólnotą żywą, jest organizmem, jest środowiskiem życia. Kościół jako środowisko życia, jako Kościół żywy, jako żywy organizm może się rozwijać tylko w podobny sposób, jak rozwija się życie. s.3

Punktem wyjścia budowania wspólnoty jest najpierw doprowadzenie poszczególnych osób, które są wezwane do tej wspólnoty do osobowego spotkania i osobowego zjednoczenia z Chrystusem. s.3

Rekolekcje ewangelizacyjne kończą się wezwaniem do włączenia się do grupy postewangelizacyjnej. Zmierza się do utworzenia małych grup, które po ewangelizacji będą się regularnie co tydzień spotykały. Są to spotkania biblijne w atmosferze modlitwy. Utrwala się decyzja przyjęcia Chrystusa i zaczyna się droga, która prowadzi do katechumenatu, gdzie we wspólnocie katechumen dojrzewa w życiu wiary w oparciu o pierwszą decyzję osobistego przyjęcia Chrystusa. s.11

Zaczyna się druga faza budowania wspólnoty, które określamy słowem katechumenat. Katechumenat w znaczeniu ścisłym jest to przygotowanie dorosłych do chrztu. Ponieważ mamy do czynienia z ludźmi już ochrzczonymi i praktykującymi, dlatego używamy słowa neokatechumenat albo inaczej deuterokatechumenat. s.12

Instytucja katechumenatu została w posoborowej odnowie Kościoła wznowiona i to nie tylko w krajach misyjnych, ale wszędzie. Dokumentem podstawowym jest Ordo initiationis christianae adultorum. Jest to jeden z najważniejszych dokumentów posoborowej liturgii, niestety u nas nieznany jeszcze, nawet nie przetłumaczony. Musimy do tego dokumentu sięgnąć, bo są w nim nie tylko wskazania dotyczące samego katechumenatu, ale są też konkretne sugestie pastoralne. s.13

Katechumenat jest to sprawa dłuższego procesu, zwykle kilkuletniego. Dopiero po przejściu formacji typu katechumenalnego, człowiek staje się w pełni członkiem wspólnoty. Dopiero wtedy powstaje żywa wspólnota lokalna. s.15

Żywa parafia stale musi spełniać wszystkie funkcje: wzywać do nawrócenia, ewangelizować i włączać coraz to nowych ludzi do aktywnej współpracy. […] Budowanie nowej wspólnoty lokalnej - parafii jest procesem ciągłym, bez końca. s.16

F. Blachnicki: Ewangelizacja w procesie budowania „nowej parafii” [b.m.r.].