Rozmaitości teologiczne

Kościelne wspólnoty podstawowe tworzy od 15 do 20 rodzin. Raz, dwa razy w tygodniu gromadzą się, słuchają słowa Bożego, wspólnie stawiają własne problemy i nad nimi dyskutują, czerpiąc inspirację z Ewangelii. Komentują także teksty Pisma Świętego, tworzą własne modlitwy i podejmują wspólne zadania, jakie powinni realizować i wypełniać w najbliższym czasie. Nad tym wszystkim czuwa koordynator, który jest członkiem wspólnoty i podobnie jak pozostali podlega tym samym obowiązkom. Po kilku wiekach milczenia Lud Boży staje się podmiotem Słowa. Nie jest tylko gościem we własnej parafii. Jest nosicielem kościelnego słowa… s.45

Instytucja wielkiego Kościoła popiera i chce wspólnot podstawowych. Przez nie wchodzi ona w środek ludu, w jego rzeczywistość, mając (i biorąc) współudział w jego cierpieniach, ale również w jego nadziei. Kościelne wspólnoty podstawowe ze swej strony chcą Kościoła-instytucji, są z nim we wspólnocie poprzez obecność pośród nich biskupów, kapłanów i zakonników. s.45

Kościelne wspólnoty podstawowe nie są tylko środkiem ewangelizacji ludu. Są one czymś o wiele większym. Są nowym sposobem istnienia i życia Kościoła, wspólnotowym urzeczywistnieniem tajemnicy zbawienia. Kościół nie jest tylko Instytucją: Pismem Świętym, hierarchią, rzeczywistością sakramentalną, kościelnym prawem, liturgicznymi przepisami, ortodoksyjną nauką i moralnymi wskazaniami. Kościół jest Wydarzeniem. Pojawił się, narodził i mieści tam, gdzie gromadzą się ludzie, gdzie słucha się Słowa, gdzie wierzy się i wspólnie przeżywa, gdzie naśladuje się Jezusa Chrystusa. Wszystko to dzieje się we wspólnotach podstawowych. s.47

Wraz ze wspólnotami podstawowymi zrodziła się możliwość wielkiego uczestnictwa i zrównoważenia między różnymi funkcjami kościelnymi. Świeccy odkryli ponownie własne znaczenie; również oni są następcami Apostołów w tym stopniu, w jakim są dziedzicami nauczania apostolskiego; także oni są odpowiedzialni za jedność wiary i wspólnoty. Oczywiście nie oznacza to, że biskupi tracą swoją niezastąpioną funkcję. Ważnym jest, by rozumieć, że apostolskość nie jest znamieniem niektórych tylko członków Kościoła (papież, biskupi), lecz całego Kościoła. W tej apostolskości uczestniczy się w łonie Kościoła na różny sposób. W kościelnych wspólnotach podstawowych świeccy odkrywają ponownie swoje apostolskie i misyjne znaczenie. […] Wspólnotowy rodzaj i sposób życia wiarą pozwala na powstawanie wielu służb dla świeckich. Lud określa to, co Paweł nazywa charyzmatami, służbami. Wszystkie służby są rozumiane jako dar Ducha Świętego. Jeden ma dar odwiedzania i pocieszania chorych. On też otrzymuje polecenie zbierania wiadomości i odwiedzania chorych. Niektórzy nauczają czytania i pisania, inni zaś nauczają o prawach człowieka, czy przepisach prawnych dotyczących pracy. Inni znów przygotowują dzieci do sakramentów, troszczą się o problemy rodzinne itp. Wszelkie te działania są szanowane, | wspierane i koordynowane przez odpowiedzialnego, by wszystko wzrastało ze względu na wspólnotę. Kościół jest więcej niż organizacją. Jest on żywym organizmem, który od podstaw na nowo powstaje, żywi się i odnawia. s.47-48

C. Boff, L. Boff: Nowy rodzaj bycia Kościołem. Życie Katolickie R. 7: 1988 nr 8 s. 45-49.