Rozmaitości teologiczne

Rozbieżność pomiędzy sferą deklarowaną a praktykowaną dotyczy również parametru wspólnotowego religii, wyrażającego podstawową identyfikację z Kościołem jako instytucją oraz jako wspólnotą wiernych. Choć deklaracje na temat podstawowej identyfikacji z Kościołem utrzymują się na wysokim poziomie, badania wykazały, że życie wspólnotowe młodzieży kończy się na znajomości nazwiska księdza proboszcza oraz patrona macierzystej parafii. Jedynie niewielka część młodzieży deklaruje przynależność do organizacji o charakterze religijnym (oaza, odnowa w Duchu Świętym, neokatechumenat, ministranci) - 8%, nieliczna jest również grupa wyrażająca samą chęć i potrzebę przynależności do takiej formacji - 14%. s.57-58

Tym bardziej niepokoi fakt, że zdecydowana większość uczniów nie odczuwa potrzeby angażowania się w życie wspólnotowe (86%). Warto zastanowić się, jakie powinny byćwspólnoty, aby rozbudzały religijność wiernych. Nie powinna umknąć uwaga o. Knotza, iż dużo akcji duszpasterskich zakłada wiarę wiernych - co jest dużym błędem pastoralnym. Wymowna jest także sugestia austriackiego teologa i socjologa Paula Zulehnera, iż należy przejść od duszpasterstwa nawróconych do duszpasterstwa nawrócenia. Otwarte pozostaje jednak pytanie, jak wzbudzić potrzebę, której nie ma? s.58

M. Dębski: Wiara „na skróty”. Szkic o religijności polskiej młodzieży. „Więź” R. 45: 2003 nr 5(535) s. 54-63.