Rozmaitości teologiczne

Przypomnijmy w tym kontekście, iż celem formacji katechumenalnej (lub też deutero czy neokatechumenalnej) jest uzupełnienie formacji tradycyjnej otrzymanej przez katechezę lub rodzinę. Osiągnięcie celu formacji katechumenalnej z natury domaga się dłuższego procesu, zwykle kilkuletniego. Ci jednak, którzy przeszli tę formację dochodząc do dojrzałej wiary, stają się "żywymi komórkami" w organizmie wspólnoty parafialnej. Stają się "my" w Kościele, w parafii, są gotowi do świadectwa oraz są zdolni podjąć konkretną formę diakonii w parafii lub apostolstwa w swoim środowisku. Aby to jednak było możliwe, czymś nieodzownym jest, by kierujący parafią posiadali konkretny plan czy też program realizowania poszczególnych etapów budowania parafii wspólnotowej. s.249

Aby planowanie duszpasterskie było skuteczne, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę cel działań pastoralnych. Trzeba więc najpierw odpowiedzieć sobie na pytanie: Co chcę osiągnąć? W modelu parafii wspólnotowej, zgodnie | z cechą formacji katechumenalnej, w takim programie musi być uwzględniony etap ewangelizacyjny, następnie trzeba położyć akcent na systematyczną formację w małych grupach, by ostatecznie dojść poprzez utrwalającą mistagogię do konkretnych działań diakonijno-apostolskich. Aby więc duszpasterstwo społeczne było w ogóle możliwe i by jego cele nie były tylko pobożnymi życzeniami, przed duszpasterzami oraz świadomymi swej roli wiernymi świeckimi stoi przede wszystkim zadanie realizacji wspólnotowego modelu parafii. W tym kontekście jawi się postulat, aby w każdej parafii i diecezji istniały plany lub też projekty realizacji modelu parafii wspólnotowej oraz profesjonalne zespoły podejmujące akcje ewangelizacyjne w parafiach. s.249-250

B. Biela: Duszpasterstwo społeczne Kościoła w świetle II Polskiego Synodu Plenarnego. Teologia Praktyczna T. 3: 2002 s. 243-250.