Kryterium jednak autentyczności duszpasterstwa wiąże się ściśle z pojęciem, jakie się ma o wspólnocie Kościoła oraz o drogach do niej prowadzących. Można mieć jasne pojęcie wspólnoty, a jednocześnie nie znać sposobów praktycznego jej urzeczywistniania. Nie każde bowiem łączenie się człowieka z człowiekiem jest tworzeniem wspólnoty w sensie kościelnym. Nie wszystko też, co stanowi działanie na rzecz bliżej nie określonej wspólnoty jest działaniem o charakterze duszpasterskim. Duszpasterstwem jest działanie jedynie na rzecz takiej wspólnoty, jaka nosi na sobie cechy wspólnoty kościelnej. Jej zaś cechy ukazuje swoim słowem i czynem sam założyciel Kościoła, Jezus Chrystus. Według Niego każda autentyczna wspólnota kościelna jest wspólnotą w Jego Imię, a mianowicie wspólnotą, którą zgromadza sam Chrystus i którą jest zgromadzanie się w Jego stylu. s.466
Często zamiast tworzyć nowe zespoły osób wyrwanych ze swego naturalnego środowiska, właściwszą rzeczą jest wejście w naturalne środowisko, dostrzeżenie w nim określonych powiązań międzyludzkich, korygowanie ich, utwierdzanie i rozwijanie po myśli Bożej, podsuwanie im zadań konkretnych, służenie. Dotyczy to różnego rodzaju wspólnot małżeńskich, rodzinnych, koleżeńskich, przyjacielskich na terenie instytucji i poza ich obrębem. Takie podejście będzie wyrazem przekonania, że Bóg działa także we wspólnotach, które nie są formalnie kościelne, ale realizują przynajmniej pewne cele wspólnoty kościelnej. s.469-470
Małe wspólnoty o charakterze kościelnym nie mają w sobie nic z ekskluzywizmu. Są wspólnotami otwartymi nie tylko na innych członków, ale przede wszystkim na inne wspólnoty, nie tylko nieformalne, ale także formalne, instytucjonalne. s.475
Duszpasterstwo małych wspólnot zjawia się więc nie tylko jako swoisty fenomen Kościoła naszych czasów czy moda, która ma swój czas, ale nie odgrywa istotnej roli w życiu Kościoła i jego zadań, lecz także i przede wszystkim jako niezbędny warunek samorealizacji Kościoła, jego jedności. s.476
R. Forycki: Duszpasterstwo małych wspólnot. W: W służbie Ludowi Bożemu. Red. B. Bejze. Poznań, Warszawa 1983 s. 465-478.