Rozmaitości teologiczne

Wspólnota neokatechumenalna nie jest grupą, która rodzi się spontanicznie, ani też jakąś "wspólnotą podstawową", ani stowarzyszeniem katolickim, ruchem duchowości, czy grupą elitarną wewnątrz partii. Wspólnota neokatechumenalna jest Kościołem Jezusa Chrystusa, który urzeczywistnia się w określonym miejscu. s.26

Wspólnocie zawsze towarzyszy prezbiter, ona włączona jest w parafię, a dla otwarcia drogi neokatechumenalnej w jakiejś diecezji katechiści otrzymują misje od biskupa. On ich przyjmuje i posyła ich. Relacje katechistów z biskupem i proboszczem są zawsze przejrzyste. s.27

Droga neokatechumenalna jest narzędziem Boga dla dzieła odbudowy Kościoła tu i teraz; katechiści są posłani przez biskupa i pracują w jedności z proboszczem. s.27

[…] w co włączą się chrześcijanie, którzy po długim neokatechumenacie odkryli bogactwo i odpowiedzialność płynące z ich chrztu? W zasadzie powinni być włączeni w parafię, w Kościół lokalny, w łonie którego dojrzewała ich wiara; tylko że sytuacja naszych parafii aktualnie "jest dłużnikiem" dawnego obrazu Kościoła. Kościół egzystuje raczej jako organizacja świadcząca usługi religijne, niż jako wspólnota. Z tego też powodu czasem młode wino ma większą zdolność fermentacyjną niż "matka", do której się je dodaje. Trzeba będzie czekać, aż parafia się odnowi, aby chrześcijanie, którzy kończą drogę neokatechumenalną, włączyli się w jej rdzeń, gdy już nabrał mocy. Tę nową rzeczywistość można już w zarysie dostrzec w parafiach, w których istnieją liczne wspólnoty. s.41

Rodzi podejrzenia całościowy plan duszpasterski, w który nie mogą się włączyć inicjatywy apostolskie zrodzone poza własną diecezją, albo z którego wyklucza się, z powodów teoretycznych, dyskusyjnych z eklezjalnego punktu widzenia, możliwości ewangelizacji, które w innych miejscach okazują się owocne. s.61

R. Blazquez: Wspólnoty neokatechumenalne. Ocena teologiczna. Lublin 1989.